Danıştay 4. Daire E.2019/1139 K.2021/4058

Dava konusu istem: Davacı tarafından, asıl amme borçlusu … Tekstil ve Sağlık Ürünleri Sanayi ve Ticaret A.Ş.’nin kanuni temsilcisi sıfatıyla adına düzenlenen … tarih ve … ila … ila … ana takip dosya numaralı (17 adet) ödeme emrinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacının. Tekstil ve Sağ. Ür. San ve Tic.

A.Ş.'de kanuni temsilci olduğuna ilişkin şirket esas sözleşmesinde hüküm bulunmadığı, davacının … tarih ve … sayılı şirket yönetim kurulu kararı ile şirketin genel müdür yardımcılığına atandığı, şirketi temsile yetkili kılındığı yani kanuni temsilci olduğu, yönetim kurulu kararının da 23/08/2006 tarihli Ticaret Sicil Gazetesinde ilan edildiği, ...

İş (Sosyal Güvenlik) Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı ile de 22/10/2007 tarihinden şirketteki müdürlük görevinin sona erdiğinin tespitine karar verildiği, bu durumda, asıl borçlu anonim şirkette 23/08/2006 ve 22/10/2007 tarihleri arasında şirket genel müdür yardımcısı olarak kanuni temsilci olan davacının, dava konusu ödeme emirleri içeriği 2005, 2009 ve 2010 yıllarına ait vergilerin beyan edilmesi ve ödenmesi gerektiği zamanlarda şirketin kanuni temsilcisi olmadığından davacıdan tahsili amacıyla düzenlenen dava konusu ödeme emirlerinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yapılan işlemin yasal ve yerinde olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.