Danıştay 4. Daire E.2019/1384 K.2022/6190

Dava konusu istem: Davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla … Gümrük Müşavirliği AŞ'nin vergi borçlarının tahsili amacıyla düzenlenen … tarih ve …/…, …, …, …, …, … sayılı; … tarih ve … sayılı ödeme emirlerinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ….

Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; dava konusu ödeme emirleri içeriği kamu alacaklarının asıl borçlu şirketten tahsiline yönelik şirket adına düzenlenmiş olan ödeme emirlerinin dosyaya ibraz edildiği, ancak söz konusu ödeme emirlerinin tebliğ alındılarının dosyaya ibraz edilemediği; bu durumda, davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla dava konusu ödeme emirleri düzenlenmeden önce asıl borçlu şirket adına düzenlenen ödeme emirlerinin asıl borçlu şirkete usulüne uygun şekilde tebliğ edildiğinin idarece ispatlanması gerekirken, asıl borçlu şirketin takibinin usulünce tamamlandığı idare tarafından kanıtlanamadığından,

kanuni temsilci sıfatıyla davacı adına düzenlenen dava konusu ödeme emirlerinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Temyiz konusu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.