Danıştay 4. Daire E.2019/2531 K.2022/5909

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleyerek komisyon geliri elde ettiğinden bahisle hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu ile takdir komisyonu kararı uyarınca vergi ziyaı cezalı olarak re'sen tarh edilen 2013 yılı kurumlar vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacı hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı Vergi Tekniği Raporu'ndaki tespitler ile davacının ibraz ettiği bilgi ve belgeler incelendiğinde, davacı hakkında bir takım olumsuz tespitler bulunsa da özellikle davacının Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ile resmi kurumlardan araştırılmasını istediği konularla ilgili olarak raporda herhangi bir açıklamaya yer verilmediği,

davacının Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'ndan alınan … tarih ve … sayılı Komisyon kararıyla 1 yıllık geçerlilik süresi olan ve 23/01/2013 ve 20/01/2014 tarihlerinde vize onayı ile uzatılan Laboratuvar izin belgesi, 02/07/2010 tarihli Beton Test Presi Kalibrasyon sertifikası, 2011, 2012, 2013, 2014 yıllarının muhtelif tarihlerine ait karot raporu ve deney raporlarını sunduğu, adına kayıtlı 3 kamyonet bulunduğu, yapılan yoklamalarda faaliyetine rastlandığı, işçilerinin beyanları ile fatura düzenlediği mükelleflerin beyanlarının da olumlu yönde olduğu,

davacı adına sahte fatura kullandığından bahisle yapılan 2010 ila 2012 yıllarına ilişkin katma değer vergisi tarhiyatlarına karşı açılan davaların kısmen kabulü ile kısmen reddine karar verildiği ve ilgili yıllarda kullandığı faturaların bir kısmının sahte olmadığının mahkeme kararlarıyla da tespit edildiği, vergi tekniği raporunda da herhangi bir gerekçe ortaya konulmadan ve varsayımdan hareketle davacının düzenlediği faturaların 5.000,00 TL tutarının altında kalanların gerçek, bu tutarı aşanların sahte olduğunun belirtilmesinin yerinde olmadığı,

ayrıca davacının 2011,2012,2013 yılları için 6736 sayılı Kanun kapsamında kurumlar vergisi ve katma değer vergisi yönünden matrah artırımında bulundukları iddiası üzerine yapılan ara karara davalı idare tarafından verilen cevaptan dava konusu dönemler için matrah takdirinde bulunulurken davacı tarafından artırılan matrah tutarlarının mahsup edilmediğinin anlaşıldığı dikkate alındığında, davacının düzenlediği tüm faturaların sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge olduğunun somut verilerle ortaya konulamadığı,

eksik inceleme ve varsayıma dayalı olarak takdir edilen matrah üzerinden yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından düzenlenen faturaların gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasına dayanmadığı, işyerinde başka mükelleflere ait kaşelerin bulunduğu belirtilerek kararın hukuka aykırı olduğu ve bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.