Danıştay 4. Daire E.2019/3471 K.2022/5557

Dava konusu istem: Davacı adına tasfiye memuru sıfatıyla tarh edilen vergi ziyaı cezalı 2010/06-2011/05 özel dönemi kurumlar vergisi ve 2010/10-2011/02, 2011/3-5 dönemleri geçici vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen... tarih ve E..., K:... sayılı kararda.

03/06/2011 tarihli genel kurul kararı ile asıl borçlu şirketin tasfiyesine karar verilerek davacının şirkete tasfiye memuru olarak atandığı ve bu kararın da 24/06/2011 tarih ve 7844 sayılı Ticaret Sicil Gazetesinde yayımlandığı, dava konusu vergi ziyaı cezalı tarhiyatların ise şirketin tasfiyeye girdiği tarihten önceki 2010/06 ila 2011/05 dönemlerine ilişkin olduğu görülmüş olup, tasfiye memurlarının sorumluluğunun tasfiye dönemi ve tasfiye sonucu dağıtılan tutarla sınırlı olduğu açık olduğundan,

tasfiye memurundan talep edilmesine olanak bulunmayan tasfiye öncesi döneme ilişkin yapılan dava konusu cezalı tarhiyatlarda hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.