Danıştay 4. Daire E.2019/3701 K.2022/8560

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte fatura kullanıldığından bahisle 2011/1,2,3,4,5 dönemlerine ilişkin re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:..., K:… sayılı kararda; davacı tarafından Karabük Vergi Dairesi mükellefi …'dan temin edilen eleştiri konusu faturaların gerçek bir mal alımına dayanmadığı ve faturalarda yer alan katma değer vergisinin Hazineye intikal etmediği anlaşıldığından, bu faturalarda yer alan katma değer vergisi indirimlerinin kabul edilmemesi suretiyle tarhedilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; davacı adına uyuşmazlığa konu faturaları düzenleyen …'ın davacıya düzenlediği faturaların sahte olduğunun somut olarak kanıtlanmadığı sonucuna varıldığından, dava konusu cezalı vergilerde hukuka uyarlık bulunmadığı; nitekim …'ın sahte fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiği yolunda düzenlenen vergi tekniği raporuna dayanılarak tarh edilen gelir vergisi ve geçici vergi ile kesilen vergi ziyaı cezalarına karşı açılan davalara ilişkin Danıştay kararlarının da bu yönde olduğu sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle istinaf istemi kabul edilerek, davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.