Danıştay 4. Daire E.2019/484 K.2022/8021

Dava konusu istem: Davacı adına düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; dava konusu ödeme emrinin dayanağı olan ve kanuni temsilci sıfatıyla davacı adına 2010 dönemi için tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi içeriği … tarih ve …,…,…,…,…,…,…,…,… sayılı vergi/ceza ihbarnamelerinin, davacının mernis ve muhtarlık kaydında mevcut olan ikametgah adresinde 30/12/2015 tarihinde muhtar ve tebliğ memuru nezdinde tanzim olunan adres tespit tutanağı ile tebliğ edilerek ve bu şekilde kesinleştirilerek söz konusu amme alacağının tahsili aşamasına gelindiği.

30/12/2015 tarihinde düzenlenmiş olan adres tespit tutanağı sonrasında yapılan ihbarname tebliğinin yine aynı tarihte 7201 sayılı Kanun hükümlerine göre yapıldığı dikkate alındığında, usulsüz tebliğe bağlı olarak amme alacağının kesinleştiğinden söz edilemeyeceğinden dava konusu ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Temyiz konusu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.