Danıştay 4. Daire E.2019/701 K.2022/1179

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte fatura kullandığından bahisle re'sen tarh edilen 2012/4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 ve 12. ile 2013/1, 2, 8 ve 9 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: .... Vergi Mahkemesince verilen ...tarih ve E:..., K:...sayılı kararda; eleştiri konusu faturaları düzenleyen ve hakkında ...tarih ve ...sayılı Vergi Tekniği Raporu bulunan Sincan Vergi Dairesi mükellefi ...Müh. İnş. Eml. Taah. Tur. Da. San. Tic. Ltd. Şti'nin incelenmesi sonucunda, bu firmanın davacıya düzenlediği faturaların gerçek bir emtia alış/verişine ilişkin olmadıkları anlaşıldığından, söz konusu faturalarda yer alan KDV indirimlerinin reddi suretiyle yapılan dava konusu tarhiyatta hukuka aykırılık görülmediği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından eksik inceleme ile iktisadi kıymetlerin fiili envanteri yapılmadan düzenlenen vergi inceleme raporlarına dayanılarak yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı belirtilerek kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir. TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.