Danıştay 4. Daire E.2019/8918 K.2022/346

Dava konusu istem: Davacı adına, vergi inceleme raporuna dayanılarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355/1-1. maddesi uyarınca kesilen 2012 yılına ilişkin özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; özel usulsüzlük cezasının dayanağı olan vergi inceleme raporunda; davacı şirketin kanuni temsilcisi …'ye 02/03/2012 tarihinde tebliğ edilen defter ve belge isteme yazısına rağmen incelemeye ibraz edilmediği ve bu sebeple cezanın kesildiği, ancak defter ve belge isteme yazısının şirket adına düzenlenerek şirket adresine tebliği gerekirken, doğrudan şirketin kanuni temsilcisi … adına defter ve belge isteme yazısını düzenlediği ve anılan şahsa tebliği sonrasında defter ve belge ibraz edilmediğinden bahisle kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idarece, kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka uygun olduğu belirtilerek kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.