Danıştay 4. Daire E.2019/9705 K.2020/5322

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, internet üzerinden nakliyat işi yapanlara müşteri bulma karşılığında komisyon geliri elde ettiğinden ve bu gelirini kayıt dışı bıraktığından bahisle takdir komisyonu kararlarına istinaden re'sen tarh edilen 2009 yılı vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile 2009/1-3,4-6,7-9,10-12 dönemlerine ilişkin geçici vergi tutarları dikkate alınarak kesilen vergi ziyaı cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; re'sen takdir yoluyla ödenen veya ödenmesi gereken verginin doğruluğunun araştırılması sırasında tarhı öngörülen vergi veya vergi farkının gerçek veya gerçeğe en yakın miktarının saptanması gerektiği, dava konusu cezalı tarhiyata dayanak alınan takdir komisyonu kararlarında ve tutanakta dönem matrahlarının tespiti bakımından idarece ya da takdir komisyonunca yeterli araştırma ve somut tespitler yapılmaksızın, genel ifadelerle matrah takdir edildiği anlaşıldığından, yapılan tarhiyatta ve kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacı şirket adına yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı, temyiz isteminin kabulü ve aksi yönde verilen Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.