Danıştay 4. Daire E.2020/1733 K.2022/4105

Dava konusu istem: Davacı tarafından, sponsorluk sözleşmeleri gereğince yapılan harcamalara ilişkin katma değer vergisi indirimleri kabul edilmeyerek 2010/12 döneminden devreden katma değer vergisinin azaltılmasına ilişkin işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacının söz konusu sözleşmeler nedeniyle elde edeceği faydada desteklenen kurumların imaj ve prestijinden de faydalanılması, karşı tarafların edimleri arasında yer alan ticari kazancın elde edilmesi ve idame ettirilmesi için gerekli olmayan sportif faaliyetler için bilet temin edilmesi gibi sözleşme maddelerinin bulunması nedeniyle uyuşmazlığa sebep olan sözleşmelerin sponsorluk sözleşmesi olduğu anlaşıldığından, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Katma değer vergisi yönünden tarhiyat öncesi uzlaşma talebinin dikkate alınmadığı, uyuşmazlık konusu sözleşmelerin sponsorluk sözleşmesi değil reklam sözleşmesi olduğu, sözleşmelerin içeriğinden bu durumun net bir şekilde anlaşılacağı, 1 Seri No'lu Kurumlar Vergisi Genel Tebliği'nde sponsorluk harcamalarına giren harcamaların tek tek sayıldığı ve sponsorluk harcamalarının ticari kazancın elde edilmesi ile doğrudan ilişkisi ölçülemeyen, sosyal amacı öne çıkan harcamalar olduğunun belirtildiği, söz konusu sözleşmelerin ise reklam gayesi ile yapıldığının açık olduğu, benzer durumdaki mükelleflere verilen özelgelere göre de, uyuşmazlık konusu harcamaların reklam harcaması olarak kabul edilmesi gerektiği, dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.