Danıştay 4. Daire E.2020/1991 K.2020/6768

Dava konusu istem: Davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla üç kat vergi ziyaı cezalı olarak tarh edilen 2015/1-3, 4-6, 7-9 dönemleri geçici vergilerin kaldırılması istenilmiştir. İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; takdir komisyonunca tespit edilen matrahlar üzerinden şirketin tüzel kişiliğinin sona ermesinden sonra şirket kanuni temsilcisi sıfatıyla davacı adına gerçekleştirilen cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf istemine konu karar, dava konusu cezalı tarhiyatın geçici vergi asıllarının tek katına isabet eden vergi ziyaı cezalarına ilişkin kısmı yönünden hukuka uygun görülmekle ve davacı iddialarının, Mahkeme kararının bu kısmı itibarıyla kaldırılmasını gerektirecek nitelikte bulunmadığı anlaşılmakla, davacı istinaf isteminin bu kısım yönünden reddi gerektiği, bunun yanı sıra, geçici verginin yıllık vergiye mahsuben alınan peşin bir vergi olması ve mahsup döneminin geçmiş bulunması nedeniyle, dava konusu dönemlere ilişkin olarak yol açılan geçici vergi kaybından dolayı,

vergi asıllarının aranmaması gerektiğinden, dava konusu ihbarnamelerde tarh edilecek vergi olarak yer verilen vergi asılları ile peşin alınan vergi asılları nedeniyle bir kat vergi ziyaı cezası uygulanması hakkaniyete uygun olacağından, dava konusu dönemlere ilişkin üç kat vergi ziyaı cezalarının, vergi asıllarının bir katını aşan kısımlarında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varışmıştır.

Belirtilen gerekçelerle istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, kısmen reddine, kararın dava konusu vergi ziyaı cezalarının, vergi asıllarının iki katına isabet eden kısımları ile vergi asıllarına ilişkin kısımları itibarıyla kaldırılmasına, bu kısım yönünden davanın kabulüne, diğer kısımlara yönelik davacı istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın aleyhe olan kısımlarının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X) KARŞI OY

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 120/4. maddesinde; yapılan incelemeler sonucunda, geçmiş döneme ait geçici verginin %10'u aşan tutarda eksik beyan edildiğinin tespiti halinde, eksik beyan edilen bu kısım için re'sen veya ikmalen geçici verginin tarh edileceği, ancak gecikme faizi ve geçici vergiye bağlı kesilen cezanın tahsil edileceği hükme bağlanmıştır.

Olayda, dava konusu ihbarnamede geçici vergi miktarı gösterilmiş ise de, geçici verginin aslının aranmayacağının belirtilmesi karşısında vergi miktarının kesilerek vergi ziyaı cezasının tutarının belirlenmesine yönelik olduğu anlaşılmaktadır.

Şu halde, aslı aranmayacağı hem kanunun ilgili maddesi gereği olması ve hem de idarece tanzim olunan ihbarnamede geçici verginin aslının aranmayacağının açıkca belirtilmesi nedeniyle, kararın geçici verginin kaldırılmasına ilişkin hüküm fıkrasının da hukuki sonuç doğarmasına imkan bulunmamaktadır.

Bu durumda, ihtilafın "geçici vergi aslına ilişkin kısım yönünden incelenmeksizin reddine" karar verilmesi gerekirken aksi yöndeki mahkeme kararının belirtilen gerekçeyle bozulması gerektiği görüşüyle, Dairemiz kararına kısmen katılmıyoruz.