Danıştay 4. Daire E.2020/2301 K.2023/1188

Dava konusu istem: Davacı tarafından, bir dönem kanuni temsilcisi olduğu … Gıda İnş. Teks. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin muhtelif borçlarının tahsili amacıyla banka hesapları üzerinde tesis edilen elektronik haciz işlemlerinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; asıl amme borçlusu şirkete tebliğ edilen ödeme emirleri ve sonrasında uygulanan son tarihli haciz işlemi ile en son 2012 yılında kesilen tahsil zamanaşımı süresinin 2013 yılında tekrar işlemeye başlayacağı ve 2013 yılında işlemeye başlayan tahsil zamanaşımı süresinin 31/12/2017 tarihi itibariyle son bulacağı ve incelenen uyuşmazlıkta bu tarihe kadar tahsil zamanaşımını kesen bir işlem bulunmadığı dikkate alındığında, davacıdan haciz yoluyla tahsil edilmek istenilen vergi borçlarının tahsil zamanaşımına uğramış olduğu anlaşıldığından, dava konusu elektronik haciz işlemlerinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu işlemin hukuka uygun olduğu ve kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.