Danıştay 4. Daire E.2020/2787 K.2021/4568

Dava konusu istem: Davacı adına, vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı 2009 yılı gelir vergisi ve 2009/10-12 dönemi geçici vergi ile kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacı hakkında düzenlenen … tarih, … ve … sayılı Vergi İnceleme Raporları ile … tarih ve … sayılı Gümrük Soruşturma Raporu'nun incelenmesinden davacının satışını yaptığı malların maliyetinin beyan edilenden az olduğuna ilişkin davalı idarece hukuken kabul edilebilir somut bir tespitin sunulamadığı, 2009 yılı 1, 2 ve 3 dönemlerinde beyan edilen kârlılığın 4. döneme de teşmil edilmesinin ticari ve teknik icaplara uygun olmadığı,

ilk 3 dönemde kâr yapılmasının 4. dönemde de aynı oranda kâr yapılacağı anlamına gelmediği anlaşılmakla, dava konusu vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ve geçici vergi tarhiyatında hukuka uyarlık bulunmadığı ve dava konusu 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden;

satın alınan ve satılan emtialar için belge düzenlenmeyerek belge verilmediği ve alınmadığının başka bir deyişle gerçek satıcı veya satıcıların kimliklerinin bilinmiyor olması yani belge vermeyen ve almayanların birlikte açık, mükellefi bağlayacak, hukuken itibar edilebilecek biçimde somut olarak tespit edilmediği ve böylece cezai yaptırıma bağlanmış fiilin tüm unsurları ile birlikte oluşmuş bulunduğu söylenemeyeceğinden, dava konusu özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, yasal mevzuatlara istinaden yapılan işlemlerin yerinde olduğu belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Mahkemesi kararının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X) KARŞI OY

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, dava konusu olayda, gerçek maliyet miktarının en yakın şekilde tespit etmek amacıyla 2009 yılının 1, 2 ve 3. döneminde vermiş olduğu geçici vergi beyannamelerinde beyan edilen matrah miktarı baz alınmak suretiyle, 2009 yılı 4. döneminde de aynı oranda kar elde edildiği kabul edilerek takdir edilen matrah miktarında hukuka aykırılık bulunmadığından, davacının dönem matrahının hukuken itibar edilebilecek biçimde somut olarak tespit edilmediği gerekçesiyle temyize konu mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunduğundan temyiz isteminin kabulü gerektiği görüşüyle Dairemiz kararına katılmıyorum.