Danıştay 4. Daire E.2020/343 K.2021/2673

Dava konusu istem: Davacı adına, bir kısım hasılatının kayıt dışı bırakıldığından bahisle hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2010 yılı vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı şirket hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunun incelenmesinden.

Mühendislik firmasının mal/hizmet satışının davacı şirket tarafından yapıldığı ve kazancının gizlenilmesi amacıyla taşeron olarak kurulduğu sonucuna varıldığından davacı adına bu sebeple yapılan üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi tarhiyatında hukuka aykırılık bulunmadığı, vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri uygulanarak artırılan kısmı bakımından ise, davacı tarafından 2010/2 dönemine ilişkin olarak düzeltme suretiyle verilen katma değer vergisi beyannamesi üzerine,

05/05/2010 tarih ve 2010/01 sayılı vergi ceza ihbarnamesi ile kesilen vergi ziyaı cezasının 05/05/2010 tarihinde kesinleştiği, buna göre davacı şirket adına 2010/02 dönemine ilişkin kesilen vergi ziyaı cezasının kesinleştiği tarihi takip eden yılın başından itibaren tekrar ceza kesilmesi durumunda tekerrür hükümleri uygulanabileceğinden dava konusu 2010/01-12 dönemi için kesilen vergi ziyaı cezasına tekerrür hükümlerinin uygulanmasında ise hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, kararın kabule ilişkin kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.