Danıştay 4. Daire E.2020/3848 K.2020/6427

Dava konusu istem: Davacı adına, defter ve belgelerinin ibraz edilmediğinden bahisle 2007/1 ila 5 dönemleri için vergi ziyaı cezalı olarak, 2007/6,7,8,10,11,12 dönemleri için tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle vergi ziyaı cezalı olarak re'sen tarh edilen katma değer vergileri ile 213 sayılı Kanun'un 353/1 maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; ilgili yıl yasal defterlerini davalı idareye hukuken itibar edilebilecek geçerli bir mazereti olmaksızın ibraz etmeyen, Mahkemelerince yapılan ara karar ile de istendiği halde tasdikli defterlerini ibraz etmediği açık olan davacının tasdiksiz yevmiye defterinin incelenmesinin mümkün olmadığı, dolayısıyla ilgili dönem beyannamelerinde indirim konusu yaptığı katma değer vergilerinin reddi suretiyle davacı adına yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık görülmediği.

Kanunda öngörülen koşullara uygun ve hukuken geçerli somut bir tespit yapılmaksızın kesilen özel usulsüzlük cezasında ve vergi ziyaı cezalarının tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle arttırılan kısımlarında ise hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacı şirket adına yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı, temyiz isteminin kabulü ve Mahkeme kararının aleyhe kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.