Danıştay 4. Daire E.2020/3858 K.2021/4204

Dava konusu istem: Davacı adına tarh edilen 2010/3,4,5,6,7,8,9,10,11,12 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin ve kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacı adına resen tarh edilen 2010/3 ila 12 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergileri ile aynı yıla ilişkin olarak kesilen özel usulsüzlük cezalarının, cezalı tarhiyatlar yönünden davanın incelenmeksizin reddine ilişkin kısmının Danıştay Dördüncü Dairesi tarafından onanarak kesinleştiği, uyuşmazlığın 2010 yılı için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1 ve mükerrer 355/1-1.maddeleri uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarından kaynaklandığı,

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca 2010 yılı için kesilen 27.936,04-TL tutarındaki özel usulsüzlük cezasında yasal isabet görülmediği, mükerrer 355/1-1 maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarına gelince; özel usulsüzlük cezasının 31/03/2010 tarihli fatura nedeniyle kesilen kısmında hukuka aykırılık, 30/09/2010 tarihli faturalar nedeniyle kesilen kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı İdare tarafından, dava edilen işlemin yerinde ve hukuka uygun olduğu belirtilerek Vergi Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar Danıştay bozma kararı esas alınarak verilen mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.