Danıştay 4. Daire E.2020/4702 K.2021/5168

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura düzenlediğinden bahisle takdir komisyonu kararları uyarınca bir kat vergi ziyaı cezalı olarak re'sen tarh edilen 2010/1-3,4-6,7-9 dönemleri geçici vergilerin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; … ve ortakları hakkında organizasyon halinde sahte fatura düzenledikleri yönündeki tespitleri içeren vergi tekniği raporu incelendiğinde, özellikle mali polis baskınında ele geçirilen belgeler ile yönetici ifadelerinden anlaşıldığı üzere …, …, … ve …'ın paravan firmalar kurarak sahte fatura ticareti organizasyonu meydana getirdikleri,

söz konusu şahısların düzenledikleri veya paravan şirket kurdurarak düzenlettikleri faturaların tamamının sahte olduğu anlaşıldığından geçici vergiler üzerinden kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka aykırılık, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 120.maddesi uyarınca mahsup süresi geçtikten sonra kesinleşen geçici vergi asılları terkin edileceğinden geçici vergi asıllarında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir. Davalı idare tarafından kararın kabule ilişkin kısmı temyiz edilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Geçici vergi asılları yönünden incelenmeksizin ret kararı verilmesi gerektiği ve kararın aleyhe olan kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

(X) KARŞI OY

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 120/4. maddesinde; yapılan incelemeler sonucunda, geçmiş döneme ait geçici verginin %10'u aşan tutarda eksik beyan edildiğinin tespiti halinde, eksik beyan edilen bu kısım için re'sen veya ikmalen geçici verginin tarh edileceği, mahsup süresi geçtikten sonra, kesinleşen geçici vergilerin terkin edileceği, ancak gecikme faizi ve geçici vergiye bağlı kesilen cezanın tahsil edileceği hükme bağlanmıştır.

Olayda, dava konusu ihbarnamelerde geçici vergi miktarı gösterilmiş ise de, geçici verginin aslının aranmayacağının belirtilmesi karşısında vergi miktarının kesilecek vergi ziyaı cezasının tutarının belirlenmesine yönelik olduğu anlaşılmaktadır.

Şu halde, aslı aranmayacağı hem kanunun ilgili maddesi gereği olması ve hem de idarece tanzim olunan ihbarnamelerde geçici verginin aslının aranmayacağının açıkça belirtilmesi nedeniyle, kararın geçici verginin kaldırılmasına ilişkin hüküm fıkrasının da hukuki sonuç doğurmasına imkan bulunmamaktadır.

Bu durumda, ihtilafın "geçici vergi aslına ilişkin kısım yönünden incelenmeksizin reddine" karar verilmesi gerekirken aksi yöndeki mahkeme kararının belirtilen gerekçeyle bozulması gerektiği görüşüyle, dairemiz kararına katılmıyorum.