Danıştay 4. Daire E.2020/573 K.2021/2386

Dava konusu istem: Davacı adına, kanuni temsilcisi olduğu ... Turizm ve Otomotiv San. Tic. Ltd. Şti.' nin 2004 yılına ilişkin katma değer vergisi, özel tüketim vergisi ve vergi ziyaı cezasına ilişkin muhtelif borçlarının ödenmesini güvence altına almak amacıyla 6183 sayılı Kanun'un 13. ve 17. maddeleri uyarınca tesis edilen ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz işlemlerinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; vergi incelemesi sırasında, vergi incelemesine yetkili memurlar tarafından tespit edilen ilk hesaplara göre belirlenen tutarlar üzerinden usulüne uygun olarak teminat istenildiğinden ve teminat istenmesini gerektiren hallerin dava konusu olayda mevcut olması nedeniyle bu miktarlar üzerinden tesis edilen ihtiyati tahakkuk ve ihtiyati haciz işlemlerinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemlerin hukuka uygun olmadığı ve kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Vergi Dava Daireleri Kurulunun 12/06/2019 tarih ve E:2019/435, K:2019/394 sayılı kararı ile Mahkeme kararının Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunun bozma kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından temyiz isteminin bozmaya uygunluk yönünden reddine karar verilerek uyuşmazlığın esasına ilişkin temyiz incelemesi yapılmamış olduğundan dosyanın Danıştay Dördüncü Dairesine gönderilmesi üzerine, hüküm veren Danıştay Dördüncü ve Yedinci Dairelerinin 2575 sayılı Danıştay Kanunu'na 3619 sayılı Kanunla eklenen Ek 1. maddesi uyarınca birlikte yaptığı toplantıda Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.