Danıştay 4. Daire E.2020/6193 K.2021/5667

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, sahte fatura kullandığından bahisle re'sen tarh edilen 2007/2. dönemi vergi zıyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 114. maddesinde düzenlenen zamanaşımı hükmünü aşmak amacıyla takdire sevk işleminin zamanaşımını durdurmayacağı, cezalı tarhiyatın tespitinde herhangi bir etkisi olmayan ve katma değer vergisi indirimi reddi yetkisi bulunmayan takdir komisyonu kararına dayanılarak yapılan cezalı tarhiyatları içeren ihbarnameler 31/12/2012 tarihinden sonra tebliğ edildiğinden amme alacağının zamanaşımına uğradığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı İdare tarafından, davacının sahte belge düzenleyen alt mükelleften alışlarının gerçeği yansıtmadığının düzenlenen vergi tekniği raporunda yer verilen tespitlerle ortaya konulduğu, dolayısıyla hukuka aykırı verilen kabul kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 113. maddesinde, "Zamanaşımı, süre geçmesi suretiyle vergi alacağının kalkmasıdır. Zamanaşımı, mükellefin bu hususta bir müracaatı olup olmadığına bakılmaksızın hüküm ifade eder.", 114. maddesinde ise, "Şu kadar ki, vergi dairesince matrah takdiri için takdir komisyonuna başvurulması zamanaşımını durdurur. Duran zamanaşımı mezkur komisyon kararının vergi dairesine tevdiini takip eden günden itibaren işlemeye devam eder.

Ancak işlemeyen süre her hâl ve takdirde bir yıldan fazla olamaz." denilmek suretiyle takdir komisyonu kararlarına istinaden yapılan re'sen tarhiyatlarda zamanaşımı hususunun olup olmadığının tespiti için takdir komisyonuna sevk tarihi, takdir komisyonu kararının vergi dairesine tevdi tarihi, ihbarnamenin tebliğ tarihi ve takdir komisyonunda geçen süreye takdir komisyonuna sevk tarihi ile takdir komisyonu kararının vergi dairesine tevdi tarihi arasındaki süreye bakılarak karar verilmelidir.

Aynı Kanunun 30. maddesinde, re'sen vergi tarhı, vergi matrahının tamamen veya kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitine imkan bulunmayan hallerde takdir komisyonları tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporlarında belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden vergi tarh olunması şeklinde tanımlanmış, maddenin vergi matrahının tamamen veya kısmen defter,

kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitinin mümkün olmadığı halleri düzenleyen bentleri arasında sayılan tutulması zorunlu olan defterlerin veya verilen beyannamelerin gerçek durumu yansıtmadığına dair delil bulunması hali re'sen tarh sebebi olarak öngörülmüş, 31. maddesinde de, takdir komisyonunca belli edilen matrah veya matrah kısmının takdir kararına bağlanılacağı belirtilmiş, 74. maddesinin (a) fıkrasının 1. bendinde, yetkili makamlar tarafından istenilen matrah ve servet takdirlerini yapmak.

2. bendinde ise vergi kanunlarında yazılı fiat, ücret veya sair matrah ve kıymetleri takdir etmek komisyonun görevleri olarak belirlenmiş, 75. maddesinde de, takdir komisyonlarının 74. maddedeki görevleri dolayısıyla bu konunda yazılı inceleme yetkisine haiz oldukları düzenlenmiştir.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nda, hakkında re'sen tarh sebeplerinden biri bulunan mükelleflerin hangi hallerde 135. maddede sayılan incelemeye yetkili olanlar tarafından incelemeye tabi tutulacakları, hangi hallerde matrah takdiri için takdir komisyonuna sevk edilecekleri hususunda herhangi bir düzenleme bulunmamaktadır.

Dava dosyasının incelenmesinden, Danıştay Dördüncü Dairesinin 20/11/2019 tarih ve E:2015/4319, K:2019/7597 sayılı kararıyla davacının zamanaşımı süresinin bitimine 7 gün kala 24/12/2012 tarihinde takdire sevk edildiği, Takdir Komisyonunca 21/11/2013 tarihinde karar verildiği, söz konusu kararların Vergi Dairesine tevdii edildiği tarih dosyadan anlaşılamadığından cezalı tarhiyatın zamanaşımına uğrayıp uğramadığı hususunun araştırılarak karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle mahkeme kararının bozulmasına karar verildiği,

ancak mahkemece ara kararla ilgili vergi dairesinden bu husus sorulduktan sonra karar verilmesi gerekirken olayda herhangi bir ara kararla konu araştırılmadan karar verildiği görülmüştür. Ayrıca, takdir komisyonunun katma değer vergisi indirimi reddi yetkisi bulunmadığına dair bir hukuki düzenleme de bulunmamaktadır.

Bu durumda Danıştay Dördüncü Dairesinin 20/11/2019 tarih ve E:2015/4339, K:2019/7597 sayılı bir önceki bozma kararında yer verilen bozma nedenleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yeniden bir karar verilmesi gerektiği sonucuna varıldığından belirtilen gerekçelerle verilen Vergi Mahkemesi kararında hukuka uyarlık bulunmamaktadır.