Danıştay 4. Daire E.2021/1124 K.2021/5225

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, defter ve belgelerini ibraz etmediğinden bahisle re'sen adına tarh edilen 2008/6, 9, 11, 12 dönemlerine ilişkin için vergi ziyaı cezalı olarak katma değer vergilerinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine verilen kararda; davacı şirket yeni yönetiminin eski yönetimce şiddete maruz kaldığı, defter ve belgelere el konulduğu, eski yönetim mensuplarına karşı şiddet eylemlerinden dolayı dava açıldığı, talep edilmesine karşın defter ve belgelerin yeni yönetime verilmediğinin ispat edildiği, buna göre defter ve belgelerin davacı şirketin iradesi dışında elden çıktığının anlaşıldığı, davacının defter ve belge ibraz etmeme fiilinin mücbir sebebe dayandığı, yasal defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmeyen davacının katma değer vergisi indirimlerinin kabul edilmemesi suretiyle adına yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk görülmediği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3. maddesinde, vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu belirtilmiş olup, Kanunun 30. maddesinin 2. fıkrasının 3. bendinde de, bu Kanuna göre tutulması mecburi olan defter ve belgelerin hepsinin veya bir kısmının vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlara herhangi bir sebeple ibraz edilmemesi hali re'sen takdir nedeni olarak sayılmış, 13. maddesinin 2. bendinde; vergi ödevlerinin yerine getirilmesine engel olacak yangın, yer sarsıntısı ve su basması gibi afetler mücbir sebep olarak kabul edilmiştir.

213 Sayılı Kanunun 253. maddesinde, bu Kanuna göre defter tutmak mecburiyetinde olanların, tuttukları defterlerle, üçüncü kısımda yazılı vesikaları ilgili bulundukları yılı izleyen takvim yılından başlayarak beş yıl süre ile muhafaza etmek zorunda olduğu, 256. maddesinde, mükelleflerin muhafaza etmek zorunda oldukları her türlü defter, belge ve kayıtları muhafaza süresi içinde yetkili makam ve memurların talebi üzerine ibraz ve inceleme için arzetmek zorunda olduğu,

359. maddesinin (a) bendinin 2 nolu alt bendinde ise, vergi kanunlarına göre tutulan veya düzenlenen defter, kayıt ve belgeleri tahrif edenler veya gizleyenler veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleyenler veya bu belgeleri kullananların kaçakçılık fiilini işledikleri, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit olduğu halde inceleme sırasında vergi incelemesine yetkili kimselere defter ve belgelerin ibraz edilmemesinin bu fıkra hükmünün uygulamasında gizleme olarak kabul edileceği hükme bağlanmıştır.

Dava dosyasının incelenmesinden, davacı şirket hakkında düzenlenen …tarih ve …sayılı Vergi Tekniği Raporunda yer verilen tespitlere göre …tarih ve …sayılı defter belge isteme yazısının 16/08/2013 tarihinde, "…Yolu …. Km …No: …" adresinde tebliğ edildiği, 15 günlük ibraz süresi tanındığı halde ibraz edilmediğinden hareketle davacının ilgili dönem katma değer vergisi indirimlerin kabul edilmeyerek tarhiyatın yapıldığı görülmüştür.

Davacı şirket temsilcisi tarafından şirketin yeni yönetiminin eski yönetimce şiddete maruz kaldığı, defter ve belgelere el konulduğu, eski yönetim mensuplarına karşı şiddet eylemlerinden dolayı kamu davası açıldığı, talep edilmesine karşın defter ve belgelerin yeni yönetime verilmediği belirtilmiş olsa da, belirtilen gerekçelerin mücbir sebep niteliğinde olmadığı, bu hâliyle davacı şirketin yöneticileri arasındaki ihtilafın defter ve belgelerin ibraz edilmemesini haklı göstermediği sonucuna varıldığından davacının katma değer vergisi indirimlerinin kabul edilmemesi suretiyle yapılan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık görülmemiştir.