Danıştay 4. Daire E.2021/1449 K.2021/4436

Dava konusu istem: Davacı adına sahte fatura kullandığından bahisle vergi ziyaı cezalı olarak tarh edilen 2008/6, 7, 9, 10, 12 dönemleri katma değer vergileri ile kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının ilgili dönemde fatura aldığı Avcılar Vergi Dairesi mükellefi …hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun incelenmesinden davacıya düzenlediği faturaların sahte olduğu ortaya konulamadığından bu faturalardan kaynaklı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı, Gaziosmanpaşa Vergi Dairesi mükellefi …ve Bakırköy Vergi Dairesi mükellefi …Reklam ve Organizasyon Film Bilg.

Matb. Hiz. San. Tic. Ltd. Şti. hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarının incelenmesinden ise düzenledikleri fatuların sahte olduğu anlaşıldığından tarhiyatın bu faturalardan kaynaklanan kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı, kesilen özel usulsüzlük cezasında da hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın aleyhe olan kısımlarının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Davalı idarenin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü hususlar kararın özel usulsüzlük cezasına ilişkin kısmının bozulmasını sağlayacak durumda görülmemiştir.

Kararın, Avcılar Vergi Dairesi mükellefi …'tan alınan faturalardan kaynaklı kısmına yönelik temyiz istemine gelince;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3/B maddesinde, vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, 134. maddesinin 1. fıkrasında, vergi incelemesinden maksadın, ödenmesi gereken vergilerin doğruluğunu araştırmak, tespit etmek ve sağlamak olduğu kurala bağlanmış, 359. maddesinin (b) bendinde ise gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belgeler, sahte belge olarak tanımlanmıştır.

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 29. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde; mükelleflerin, yaptıkları vergiye tabi işlemler üzerinden hesaplanan katma değer vergisinden, bu Kanunda aksine hüküm olmadıkça faaliyetlerine ilişkin olarak, kendilerine yapılan teslim ve hizmetler dolayısıyla hesaplanarak düzenlenen fatura ve benzeri vesikalarda gösterilen katma değer vergisinin indirilebileceği hükme bağlanmıştır.

Buna göre, alış belgelerinde yer alan katma değer vergisinin indirim konusu yapılabilmesi için, alış faturası ya da benzeri vesikalarda ayrıca gösterilmesi ve bu vesikaların kanuni defterlere kaydedildiğinin tevsik edilmesinin yanında, söz konusu belgelerin gerçeği yansıtması da gerekmektedir.

Yukarıda aktarılan mevzuat hükümlerine göre, uyuşmazlığın esasını, davacıya anılan faturaları düzenleyen firmanın düzenlediği faturaların, gerçek bir mal ve hizmet satışını içerip içermediği, dolayısıyla sahte olup olmadığı hususlarının tespiti oluşturmakta olup, uyuşmazlığın çözümü için söz konusu belgelerin hukuki mahiyetinin anlaşılabilmesi bakımından, bu belgeleri tanzim eden mükellef hakkında yapılan incelemeler sonucunda tespit edilen hususların irdelenmesi gerekmektedir.

Davacının ilgili dönemde fatura aldığı …hakkında düzenlenen …tarih ve …sayılı vergi tekniği raporunda; mükellefin 05/05/2006 tarihinde promosyon ve reklam tanıtım ajansı hizmetleri faaliyetine başladığı, bilinen adreslerinde bulunamaması nedeniyle 30/04/2009 tarihi itibari ile mükellefiyet kaydının resen terkin edildiği, 12/05/2006 tarihli açılış yoklamasında, işyerinin 30 m2 civarında ve büro olduğu, işyerinde iki adet büro masası, bilgisayar, oturma grubu ve numune bazında promosyon emtiası ürünleri bulunduğu, 03/02/2008 tarihili yoklamada, değişik tarih ve saatlerde söz konusu adresin kapalı olduğu,

bırakılan görüşme mektubuna icabet edilmediği, 10/03/2009 tarihli yoklamada, mükellefin işyeri adresinde bulunmadığı ve çevre araştırmasında tanınmadığı, mükellefin vergi dairesine verdiği 19/04/2010 tarihli dilekçe ile 01/04/2010 tarihinden itibaren başka bir adrese taşındığını beyan ettiği, söz konusu adreste 28/04/2010 tarihinde yapılan yoklamada, işyerinin 60 m² ve büro ve depo olduğu, işyerinde herhangi bir emtia bulunmadığı, iki masa, iki koltuk, iki bilgisayar ve bir adet evrak dolabının olduğu, aynı adrese gönderilen tebligatın muhatabın adreste tanınmadığı gerekçesi ile iade edildiği,

tarh dosyası üzerinde yapılan incelemede 2006 ve takip eden dönemler için defter tasdikine ilişkin bilgi tespit edilemediği, mükellefin 2006 takvim yılına ilişkin gelir vergisi beyannamesini vermediği, yapılan Ba-Bs analizi sonucunda, mükelleften 2006 yılında toplam 14 adet mükellefin 179 adet belge karşılığında 1.120.790,00 TL tutarında, 2007 yılında toplam 28 adet mükellefin 278 adet belge karşılığında 2.213.656,00 TL tutarında, 2008 yılında toplam 53 adet mükellefin 313 adet belge karşılığında 2.801.210,00 TL tutarında,

2009 yılında toplam 10 adet mükellefin 35 adet belge karşılığında 374.602,00 TL tutarında mal veya hizmet aldıklarını beyan ettikleri, mükellefin 2006 yılı KDV matrahları toplamının 550.958,00 TL, 2007 yılı KDV matrahları toplamının 864.467,00 TL, 2008 yılı KDV matrahları toplamının 578.500,00 TL, 2009 yılı KDV matrahları toplamının 245.000,00 TL olduğu, ilgili yıllarda mükellefin KDV matrahları toplamı ile başka mükellefler tarafından Ba formları ile beyan edilen tutarlar arasında toplam 4.261.333,00 TL fark olduğu, Bs bildirimleri ile mükellefe satış yaptığını bildiren herhangi bir mükellef bulunmadığı,

söz konusu tespitlerden hareketle ödevli firmanın 2006 takvim yılından itibaren gerçek anlamda ticari bir faaliyetinin olmadığı, düzenlediği faturaların sahte olarak kabul edilmesi gerektiği sonucuna varıldığı belirtilmektedir.

Yukarıda yer verilen tespitlerden hareketle mükellefin, iktisadi ve teknik olarak yüksek tutarda hasılat elde edebilecek kapasitesinin olmadığı, KDV bildirimleri ile mükelleften mal ve hizmet satın aldığını bildiren mükelleflerin beyanlarının uyumsuz olduğu, mükellefe satış yaptığını belirten herhangi bir mükellef olmadığı dikkate alındığında, anılan mükellefin gerçek ticari muamele gerçekleştirmediği, dolayısıyla düzenlenen faturalar nedeniyle gerçekleştirilen tarhiyatta hukuka aykırılık, aksi yöndeki mahkeme kararının bu kısmında ise hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.