Danıştay 4. Daire E.2021/2397 K.2022/3345

Dava konusu istem: Davacı adına, … Gıda ve Tem. Mad. San. Tic. Ltd. Şti.'ne ait vergi borçlarının tahsili amacıyla kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen … tarih, … sayılı ödeme emrinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; 02/03/2001 tarihli Ticaret Sicil Gazetesinde yayımlanan ilanla 19/02/2001 tarihli Ortaklar Kurulu Kararıyla davacının kanuni temsilci olduğu … Gıda ve Temizlik San. Tic. Ltd. Şti'nin re'sen terk ettirildiği, asıl borçlu şirket adına düzenlenen ihbarnamelerin 2008'de ilanen tebliğ edildiği, asıl borçlu şirket adına düzenlenen ödeme emirlerinin ise 2011'de ilanen tebliğ edildiği, söz konusu ödeme emirlerine istinaden asıl borçlu şirketten tahsil edilemeyeceği anlaşılan vergi borçlarının kanuni temsilci sıfatıyla davacı adına düzenlenen ihtilaf konusu ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının kanuni temsilcisi olduğu şirketin faaliyetinin 2000 yılında durdurulduğu ve 2003 yılında ise hiç bir faaliyeti bulunmadığı için takdir komisyonu kararlarının ve şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun hukuka aykırı olduğu, ödeme emrinin dayanağı olan vergi tekniği raporunun tebliğ edilmemesi nedeniyle savunma hakkının kısıtlandığı, 213 sayılı Vergi Usul Kanununa uygun olarak şirket adına düzenlenen ödeme emirlerinin tebliğ edilmediği ve tahsil zamanaşımının mevcut olduğu belirtilerek aleyhe olan mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.