Danıştay 4. Daire E.2021/2682 K.2021/2780

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 48. maddesinin altıncı fıkrasında, temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerinin tamamının ödenmemiş olması halinde kararı veren mercii tarafından verilecek yedi günlük süre içerisinde tamamlanması,

aksi halde halde temyizden vazgeçilmiş sayılacağı hususunun temyiz edene yazılı olarak bildirileceği, verilen süre içerisinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, ilgili merciinin kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar vereceği belirtildikten sonra temyizin kanuni süre geçtikten sonra yapılması veya kesin bir karar hakkında olması halinde de kararı veren merciinin temyiz isteminin reddine karar vereceği, ilgili merciin bu kararı ile bu maddenin 2 nci fıkrasında belirtilen temyiz isteminde bulunulmamış sayılmasına ilişkin kararlarına karşı,

tebliğ tarihini izleyen günden itibaren yedi gün içinde temyiz yoluna başvurulabileceği hüküm altına alınmıştır.

Aynı maddenin 7. fıkrasında da temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin ödenmemiş olduğu, dilekçenin 3. madde esaslarına göre düzenlenmediği, temyizin kanuni süre içinde yapılmadığı veya kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşıldığı hallerde 2 ve 6. fıkralarda sözü edilen kararların, dosyanın gönderildiği Danıştayın ilgili dairesi ve kurulunca kesin olarak verileceği belirtilmiştir.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun "Elektronik ortamda tebliğ" başlıklı 107/A maddesinin 1. fıkrasında, bu Kanun hükümlerine göre tebliğ yapılacak kimselere, 93. maddede sayılan usullerle bağlı kalınmaksızın, tebliğe elverişli elektronik bir adres vasıtasıyla elektronik ortamda tebliğ yapılabileceği, 2. fıkrasında, elektronik ortamda tebligatın, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılacağı, 3. fıkrasında, Maliye Bakanlığının, elektronik ortamda yapılacak tebliğle ilgili her türlü teknik altyapıyı kurmaya veya kurulmuş olanları kullanmaya,

tebliğe elverişli elektronik adres kullanma zorunluluğu getirmeye ve kendisine elektronik ortamda tebliğ yapılacakları ve elektronik tebliğe ilişkin diğer usul ve esasları belirlemeye yetkili olduğu hükme bağlanmıştır.

213 sayılı Kanun'un 107/A maddesinin 3. fıkrası uyarınca verilen yetkiye dayanılarak hazırlanan ve 27/08/2015 tarihinde yayımlanan 456 Sıra No'lu Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, elektronik tebligat adresi, Gelir İdaresi Başkanlığı tarafından internet vergi dairesi bünyesinde oluşturulacak tebliğe elverişli elektronik ortam olarak tanımlanmış olup, elektronik tebligat sistemini kullanmak üzere, Tebliğ ekinde yer alan elektronik tebligat talep bildirimi ile bildirimde bulunan mükelleflere vergi dairesince, müracaat anında sistemden üretilecek internet vergi dairesi kullanıcı kodu, parola ve şifrenin kapalı bir zarf ile verileceği,

213 sayılı Kanun hükümlerine göre tebliği gereken evrakın, elektronik imza ile imzalanacağı ve vergi dairesi adına Başkanlık tarafından tebliğ yapılacak muhatabın elektronik tebligat adresine iletileceği, elektronik tebligat sistemine internet vergi dairesi üzerinden erişileceği, internet vergi dairesi kullanıcı kodu, parola ve şifresine sahip olan gerçek ve tüzel kişilerin şifreleriyle elektronik tebligat adreslerine ulaşacağı belirtilmiştir.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Kazai tebligat" başlıklı bölümünde yer alan 34. maddesinde; bu bölümde yer alan hükümlerinin adli, idari ve askeri yargı mercilerince yapılacak tebligat işlerinde uygulanacağı bildirildikten sonra "Adres değiştirmenin bildirilmesi mecburiyeti" başlıklı 35. maddesinde; kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimsenin, adresini değiştirdiği takdirde, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan yargı merciine bildirmeye mecbur olduğu, bu takdirde bundan sonraki tebliğlerin bildirilen yeni adrese yapılacağı düzenlenmiştir.

Dosyanın incelenmesinden, temyize konu bölge idare mahkemesi kararının 09/12/2020 tarihinde davacının avukatının UETS adresine tebliğ edildiği, temyiz isteminin ise davacı şirket tarafından bizzat yapıldığı, davacının tebliğ adresinin değişikliğiyle ilgili bildirimi olmadığı belirlenmiş olup, buna göre temyiz süresinin son günü 08/01/2021 tarihine rastladığı halde, otuz günlük temyiz süresi geçirildikten sonra 10/02/2021 tarihinde kayda giren dilekçe ile temyiz başvurusunda bulunulduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda, davacı tarafından verilen temyiz dilekçesinin yasal süresi içerisinde verilmediği göz önünde bulundurulduğunda, davacının temyiz isteminin kesin olmak üzere süre yönünden reddi gerekmektedir.