Danıştay 4. Daire E.2021/49 K.2021/5355

Dava konusu istem: Sahte fatura kullandığı gerekçesiyle davacı adına resen tarh edilen 2010/2 ila 10 dönemlerine ilişkin tekerrür uygulanmış üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacı hakkında düzenlenen Vergi İnceleme Raporu'nda, 2010 yılı sahte belge kullanımı yönünden incelenmesi sonucunda; ticarî defterlere kaydedilerek ilgili dönem beyannamelerinde indirim konusu yapılan bir kısım katma değer vergilerinin indirimlerden çıkarılması suretiyle dava konusu cezalı tarhiyatın yapıldığı olayda davacıya fatura düzenleyen Şişli Vergi Dairesi mükellefi …, Davutpaşa Vergi Dairesi mükellefleri … ve …'ın gerçek bir ticari faaliyetinin olmadığı,

komisyon karşılığı sahte belge düzenlemek amacıyla mükellefiyet tesis ettirdiklerinin anlaşıldığı ayrıca davacı adına 2010/4 dönemine ilişkin olarak kesilen ziyaı cezasının 08/07/2010 tarihinde davacıya tebliğ edilerek kesildiği dikkate alındığında dava konusu 2010 yılına ilişkin re'sen tarh edilen katma değer vergisi için kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle artırılmasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, ihbarnamelerin EVDB ortamında düzenlendiği bu nedenle mevzuata aykırı belge düzenlemenin mümkün olmadığı, tekerrüre ilişkin olarak da ihbarnameye manuel olarak müdahale edilemediği, VUK 339. maddede belirtilen şartların oluştuğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.