Danıştay 4. Daire E.2021/7169 K.2022/1023

Dava konusu istem: Davacı adına, düzenlenen vergi inceleme raporu gereğince re'sen tarh edilen 2013 yılı tekerrür uygulamalı vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile 2012/10-12 ve 2013/04-06, 10-12 dönemleri geçici vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; mahkeme kararının, geçici vergi asılları yönünden karar verilmesine yer olmadığına, 2013 yılı kurumlar vergisi ile tekerrür hükümleri uygulanarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezası ve 2013/4-6 ve 10-12 dönemlerine ilişkin geçici vergi üzerinden tekerrür hükümleri uygulanılarak kesilen vergi ziyaı cezaları yönünden davanın reddine ilişkin kısımlarının onanarak kesinleşmesi nedeniyle dosyanın 2012/10-12 dönemine ilişkin vergi ziyaı cezasının tekerrürden kaynaklanan kısmına hasren incelenmesi üzerine;

olayda, tekerrüre esas alınan vergi ziyaı cezasının dayanağının, 17/10/2012 tarihinde davacıya tebliğ edilen vergi ceza ihbarnamesi olduğu ve kesinleşme tarihini izleyen 2013 yılı başından itibaren beş yıl içerisinde vergi ziyaı cezası kesilmesini gerektiren bir eylemde bulunulması halinde davacı hakkında tekerrür hükümleri uygulanabileceğinden vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri uygulanarak artırılan kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idarece kabule ilişkin kararın hukuka uygun olmadığı belirtilerek bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.