Danıştay 4. Daire E.2021/999 K.2023/3908

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura düzenlediğinden bahisle 2016/1 ila 12 dönemleri için re'sen tarh edilen tekerrür uygulamalı vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E: …, K: … sayılı kararda; davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitlerin değerlendirilmesinden davacının gerçek bir faaliyeti olmadığı ve sahte fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiğinin somut olarak ortaya konulamadığı anlaşıldığından yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitlerin değerlendirilmesinden firmanın gerçekte hiçbir ticari faaliyetinin bulunmadığı ortaya konulduğundan yapılan cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık; yasal şartları oluşmadan vergi ziyaı cezasına uygulanan tekerrürde ise hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davalı idarenin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne kısmen reddine, kararın kısmen kaldırılarak davanın kısmen kabul kısmen reddi ile vergi ziyaı cezalarına tekerrür uygulanarak artırılan kısmın kaldırılmasına, vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması isteminin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Usule uygun tesis edilen işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığından kararın aleyhe hüküm fıkralarının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.