Danıştay 4. Daire E.2022/1222 K.2023/4590

Dava konusu istem: Davacı adına, hakkında düzenlenen inceleme raporuna isitnaden re'sen tarh edilen 2012/6,7 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; katma değer vergisinin matrahına dahil edilen 2012/6 dönemi özel tüketim vergisi tarhiyatlarına karşı.

Vergi Mahkemesinin E:… sayılı dosyasında açılan davada verilen … tarih ve K:… sayılı kararla "davanın kabulüne, dava konusu cezalı tarhiyatın iptaline" kararı verildiği, ayrıca katma değer vergisinin matrahına dahil edilen 2012/7 dönemi özel tüketim vergisi tarhiyatlarına karşı Mahkemelerinin E:… sayılı dosyasında açılan davada verilen … tarih ve K:… sayılı kararla "dava konusu cezalı tarhiyatın iptaline" karar verildiği, bu haliyle dava konusu katma değer vergisinin matrahına dahil edilen özel tüketim vergisi tarhiyatlarının hukuka aykırı olduğunun anılan mahkeme kararları ile hükme bağlanmış bulunması karşısında;

özel tüketim vergileri tutarlarının ilgili dönem katma değer vergisi matrahına dahil edilmesi ve katma değer vergisi beyan tablosunun yeniden düzenlenmesi suretiyle, davacı adına 2012/6 ve 7 dönemlerine ilişkin olarak re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatlarında da hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.