Danıştay 4. Daire E.2022/1471 K.2022/4505

Dava konusu istem: Davacı adına, beyan edilen katma değer vergisi tutarının kurumlar vergisi matrahından fazla olduğundan bahisle takdir komisyonu kararı doğrultusunda tarh edilen 2009 yılı vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacı tarafından, maliyet bedeli 514.307,69 TL'lik iş yerinin ilgili üyelere 2009 hesap dönemi içerisinde teslim edildiği, iş yeri teslimlerinin ticari faaliyetten ziyade kooperatifin amacı gereği üyelere kâr amacı, ticari amaç olmadan iş yeri tesliminden kaynaklandığı,

dolayısıyla bu teslimlerin kurumlar vergisi muafiyeti kapsamına girdiği iddia olunduğundan, bu iddianın aksine davacının muafiyet hükümlerine tabi olmadığından bahisle söz konusu farkın ortak dışı işleme ilişkin olduğu ve 2009 takvim yılına ilişkin kurumlar vergisi beyannamesinde brüt satış toplamının eksik beyan edildiği yönünde davalı idarece yapılmış somut bir tespitin olayda bulunmaması karşısında varsayıma dayalı olarak alınan takdir komisyonu kararı uyarınca resen tarh edilen bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, yapılan işlemlerin yasal ve yerinde olduğu belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.