Danıştay 4. Daire E.2022/2533 K.2022/3720

Dava konusu istem: Davacı adına, gayrimenkul satışları nedeniyle ticari kazanç elde ettiğinden bahisle takdir komisyonu kararına istinaden re'sen tarh edilen 2009 yılı vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile 2009/1-3,4-6 dönemleri vergi ziyaı cezalı geçici vergilerin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştayın bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesi temyize konu kararıyla; vergiyi doğuran olayın tarafı olan alıcı ifadesi ile kullanılan kredi tutarı birlikte değerlendirildiğinde söz konusu taşınmazın 60.000,00 TL'ye satıldığı sonucuna varıldığı, takdir komisyonunca bu bedelin matraha esas alınmasında Vergi Usul Kanununun 3. ve 31. maddelerine aykırılık görülmediği,

diğer taraftan satış hasılatlarının yukarıda belirtildiği gibi tespit edildikten sonra maliyetleri de dikkate alınarak aradaki farkın matraha esas alındığı görüldüğünden davacı adına takdir komisyonunca belirlenen matrah farkına göre yapılan tarhiyatta ve kurum geçici vergileri üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezalarında hukuka aykırılık, mahsup dönemi geçmiş olan geçici vergi asıllarına ilişkin tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın kabule ilişkin kısmının hukuka aykırı olduğu, bozulması gerektiği ileri sürülmektedir

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.