Danıştay 4. Daire E.2022/3390 K.2022/5165

Dava konusu istem: Davacı şirket adına düzenlenen …tarih ve …sayılı ödeme emrinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: …Vergi Mahkemesince verilen …tarih ve E:…, K:…sayılı kararda; davacı tarafından 26/02/2020 tarihli dilekçeyle yapılan mahsuben iade talebinin davalı idarece işleme alınarak …tarih ve E…sayılı yazıyla reddedildiği ve bu hususta davalı idarenin … tarih ve E:…sayılı yazısıyla bilahare davacıya bilgi verildiği,

söz konusu yazıların davacıya e-tebligat yolu ile tebliğ edildiği ve mahsuben iade talebinin reddine dair işleme karşı davacı tarafından iptali istemiyle dava açılmamış olduğu hususları hep birlikte değerlendirildiğinde, davacı şirketin beyanı üzerine tahakkuk eden 2020/01 dönemi katma değer vergisi borcunun vadesinde ödenmemesi üzerine bunun tahsili için düzenlenen dava konusu ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İdarece mahsup taleplerine cevap verilmeden düzenlenen ödeme emrinin hukuka aykırı olduğu; kaldı ki ilgili iddialardan şirket yetkililerinin adli yargıda beraat ettiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.