Danıştay 4. Daire E.2022/3776 K.2022/3645

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden re'sen tarh edilen 2010/6,7,9,11,12 dönemleri katma değer vergileri ile tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle kesilen vergi ziyaı cezalarının ve 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; 23/01/2014 tarihinde ticaret sicil kaydı terkin edilmekle tüzel kişiliği, diğer bir deyişle hukuk alemindeki varlığı sona eren davacı şirketin, medeni haklardan yararlanma, bu hakları kullanma ehliyeti son bulduğundan ve bu tarihten sonra şirketin temsili de hukuken olanaklı olmadığından, şirket eski temsilcisi tarafından verilen vekaletnameye istinaden şirket tüzel kişiliği adına açılan işbu davanın ehliyet yokluğu nedeniyle reddine kararı verilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın ehliyet yönünden reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İhbarnamelerin muğlak ve sebebinin belli olmadığı, cezayı doğuran maddi gerekçenin ihbarnamede yer alması gerekirken sadece cezanın nevinin yazıldığı, tek taraflı ve objektiflikten uzak raporlar neticesinde tarhiyat yapıldığı, müvekkilin bürosundan çalınan defter ve kayıtlar olmadan rapor hazırlandığı, eksik incelemeye dayalı olarak hazırlanan söz konusu rapora istinaden yapılan tarhiyatın hukuka aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.