Danıştay 4. Daire E.2022/4820 K.2022/5789

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığından bahisle düzenlenen vergi tekniği raporuna dayanılarak takdir komisyonu kararına istinaden tarh edilen 2009/7, 8, 9, 10, 11 dönemlerine ilişkin vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; Mahkemelerince verilen … tarih E:…, K:… sayılı "Bozma Kararına Uyularak Davanın Reddine" kararının 31/07/2021 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca davacıya usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, davacı tarafından verilen temyiz dilekçesinin ise 03/03/2022 tarihinde Mahkeme kayıtlarına girdiği, bu durumda, 31/07/2021 tarihinde tebliğ edilen Mahkeme kararının, (30) günlük temyiz süresi geçirildikten sonra temyiz edildiği anlaşıldığından kanunun 48/6. maddesi uyarınca temyiz isteminin süre aşımı yönünden reddi gerektiği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle temyiz işleminin süre aşımı yönünden reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tarhiyatların hukuka aykırı olduğu, somut verilere dayandırılmadan genel ifadelere dayandırılarak re'sen matrah tespit edilemeyeceği, hukukun güvenilirliği ilkesine aykırı davranıldığı, detayı bilinmeyen nedenlerle yapılan mal ve hizmet alımlarına ilişkin faturaların sahte olduğu tespitinin objektif hukuk kuralları ile bağdaşmadığı, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, dosya tekemmül ettiğinden yürütmenin durdurulması istemi hakkında ayrıca bir karar verilmeksizin işin gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.