Danıştay 4. Daire E.2022/50 K.2022/4821

2- … Vergi Dairesi Başkanlığı (… Vergi Dairesi Müdürlüğü) VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU

... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı adına, 2011 takvim yılına ilişkin olarak resen tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile 2011/4-6, 10-12 dönemlerine ilişkin vergi ziyaı cezalı geçici vergilerin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince; davacının 1.003.638,00 TL ana para karşılığında 200.334,41 TL faiz gelirinin elde ettiğinin beyan etmesi, şikayet dilekçesi içeriği bilgiler ve davacı tarafından yapılan icra takiplerine ilişkin bilgilerinin uyumlu olması dikkate alında davacının tefecilik faaliyeti gerçekleştirdiğinin sabit olduğu, bu faaliyet ve elde edilen gelir dolayısıyla yapılan 2011 yılına ilişkin vergi ziyaı cezalı gelir vergisi tarhiyatında hukuka aykırılık bulunmadığı, 193 sayılı Kanun'un mükerrer 120. maddesi gereği geçici vergi aslı aranmayacağından, davacı adına tarh edilen geçici vergi aslında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDEN DAVACININ İDDİALARI

Davacının tefecilik suçlaması ile açılan davada beraat ettiği, şikayetçi şirketin kayıt ve defterlerinin incelenmediği ileri sürülmektedir.

TEMYİZ EDEN DAVALININ İDDİALARI

Vergi mahkemesinin kısmen kabul kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

DAVACININ SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

DAVALININ SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.