Danıştay 4. Daire E.2022/6494 K.2023/4594

Dava konusu istem: Davacı adına, defter ve belgelerini ibraz etmediğinden bahisle düzenlenen inceleme raporuna istinaden tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle re'sen tarh edilen 2013/1 ila 12 dönemlerine ilişkin üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla.

Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulu'nun 08/02/2019 tarih ve E:2013/3, K:2019/1 sayılı kararı gereğince, yapılan ara karar üzerine davacının defter ve belgeleri incelenerek hazırlanan Görüş ve Öneri Raporunun dosyaya sunulduğu, bu raporda belirtilen davacının fatura aldığı bazı mükellefler hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarındaki tespitler değerlendirildiğinde, bu faturalara isabet eden cezalı tarhiyatlar ile tekerrür hükümleri uygulanarak artırılan vergi ziyaı cezalarının 21,15 TL'lik kısmında hukuka aykırılık;

davacının fatura aldığı Mecidiyeköy Vergi Dairesi mükellefi Erdoğan Comart hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitler değerlendirildiğinde, anılan mükellefin ticari faaliyetinin gerçek olduğu ve sahte fatura düzenlemek amacı ile kurulan bir işletme olmadığı anlaşıldığından bu faturalara isabet eden cezalı tarhiyatlar ile tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle artırılan vergi ziyaı cezalarının 21,15 TL'yi aşan kısımlarında ise hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.