Danıştay 4. Daire E.2023/12307 K.2023/6204

Dava konusu istem: … ili, … ilçesi, … Köyü, … pafta, … parsel sayılı taşınmazda otopark işletmek üzere ruhsat verilmesi ve taşınmaza ana yoldan bağlantı yolu yapılması talebiyle yapılan … tarih ve … sayılı başvurunun reddedilmesine ilişkin … tarih ve … sayılı işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay İkinci Dairesinin 19/10/2022 tarih ve E:2021/10940, K:2022/5200 sayılı bozma kararına uyularak İdare Mahkemesince verilen kararda; dosyada bulunan bilgi ve belgelerin birlikte değerlendirilmesi neticesinde, imar planı bulunmayan içme suyu havzalarında, imar planları hazırlanıncaya kadar yapılaşmaya izin verilemeyeceği ve Kısa Mesafeli Koruma Kuşağı içerisinde zorunlu hallerde ancak imar planı esas alınarak yol açılabileceği gözönünde bulundurularak kısmen.

Barajı'na ait Mutlak Koruma Kuşağı, kısmen de Kısa Mesafeli Koruma Kuşağı içerisinde yer alan taşınmazın bulunduğu alanda dava konusu işlemin tesis edildiği tarih itibariyle herhangi bir şekilde yürürlüğe konulan nazım veya uygulama imar planının mevcut olmaması karşısında, ruhsat verilmesi veya ana yoldan bağlantı yolu açılması imkanının bulunmaması nedeniyle tesis olunan dava konusu işlemde hukuka aykırılık görülmediği sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından mutlak koruma kuşağı dışında kalan kısım için otopark yapılabileceği, otopark yapılabilmesi için yasal bir engelin bulunmadığı, taleplerinin haksız ve keyfi olarak reddedildiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.