Danıştay 4. Daire E.2023/12857 K.2024/1230

Dava konusu istem: Davacı tarafından, maliki olduğu İstanbul ili, Sarıyer ilçesi, ... Mahallesi, ... Sokak, No:... adresinde bulunan konutun Genel Kadınlar ve Genelevlerin Tabi Olacakları Hükümler ve Fuhuş Yüzünden Bulaşan Zührevi Hastalıklarla Mücadele Tüzüğü'nün 95. maddesinin ihlal edildiğinden bahisle, aynı Tüzüğün 104. maddesi uyarınca üç ay süre ile kapatılmasına ilişkin ...tarih ve ... sayılı İstanbul İli Zührevi Hastalıklar ve Fuhuşla Mücadele Komisyonu kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Onuncu Dairesinin 17/03/2021 tarih ve E:2016/11165, K:2021/1209 sayılı bozma kararı üzerine İdare Mahkemesinin temyize konu kararıyla; olay mahallinin gizli fuhuş yapan kişilerce mühürleme tarihi itibariyle kullanılmadığı, evin tahliye edildiği, fuhuş yapanlarla davacı ev sahibi arasında fuhuş eyleminin gerçekleştirilmesiyle ilgili somut bir bağın ortaya konulamadığı, yukarıda alıntılanan Tüzük ile öngörülen amacın kendiliğinden gerçekleştiği, kapatma tedbirinin uygulanma koşullarının ortadan kalktığı anlaşıldığından dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

.Davalı idare tarafından, hizmet gereği tesis edilen dava konusu işlemde yetki, şekil, sebep, konu ve maksat unsurları bakımından usule ve hukuka aykırı bir tarafının bulunmadığını bu nedenle davanın reddi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar Danıştay bozma kararı esas alınarak verilen mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.