Danıştay 4. Daire E.2023/9118 K.2023/7060

Dava konusu istem: Manisa İli, Merkez İlçesi, ... Mahallesi, batısı ... Caddesi, güneyi ... Bulvarı, doğu ve kuzeyi 5303, 5305 ve 5307 numaralı sokaklarla çevrili bölgenin 10 numaralı içkili yer bölgesi olarak tespitine ilişkin... tarih ve ... sayılı Manisa Belediye Meclisi kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: İdare Mahkemesince verilen kararda; dava konusu 10 numaralı içkili yer bölgesinin İşyeri Açma ve Çalışma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmeliğin 30. maddesinde sayılan "patlayıcı, parlayıcı, yanıcı ve benzeri tehlikeli maddeler üretilen, satılan ve depolanan yerler ile gaz dolum tesisleri yakınında olmama" şartını sağlamadığı, 10 numaralı içkili yer bölgesi olarak tanımlanmış olan alanın 1/1000 ölçekli Uygulama İmar Planı’nda “Akaryakıt İstasyonu” olarak belirlenmiş kısmının “İçkili Yer Bölgesi” olarak belirlenmesinin şehircilik ilkelerine ve planlama esaslarına aykırı olduğu,

ayrıca dava konusu 10 numaralı içkili yer bölgesinin batı sınırının nerede sonlandığının açık ve net olarak meclis kararında ifade edilmediği de anlaşıldığından, dava konusu meclis kararında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle, iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından; dava konusu yerin kolluk kuvvetlerinin kolaylıkla denetim yapabileceği bir konumda olması nedeniyle, genel güvenlik ve asayişin korunması açısından bir sakıncasının bulunmadığı, yine 1/1000 ölçekli Uygulama İmar Planında ticaret alanı olarak belirlenmiş kısmının şehircilik ilkelerine uygun olduğu, yapılan işlemin hukuka uygun olduğu iddia edilerek, temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmüştür.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından; temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : ....

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.