Danıştay 7. Daire E.2016/1675 K.2021/1095

Dava konusu istem: Davacı adına düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca 2010 yılının Nisan ayının 2. dönemi, Haziran ayının 1. dönemi ile Mayıs, Temmuz ilâ Aralık aylarının 1. ve 2. dönemlerine ilişkin olarak 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 2. fıkrasına istinaden yapılan cezalı tarhiyatın vergi ziyaı cezalarına ilişkin kısmının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunun incelenmesinden, davacının 2010 yılında akaryakıt istasyonlarından yaptığı motorin alışlarının yanı sıra araç motorunun yağlamasında kullanılan standart motor yağı haricinde sürekli olarak madeni yağ, akışkan düzenleyici yağlama yağları, yağlama müstahzarları vb. alışlarının bulunduğu, davacı tarafından madeni yağın motorinden ucuz olması sebebiyle piyasada madeni yağın kamyonlarda yakıt olarak kullanıldığı,

kendilerinin de mazot yerine genelde ambalaj olarak 18 litrelik tenekeler içerisinde madeni yağ satın alarak doğrudan kamyonların deposuna döküp yakıt olarak kullandıkları, satın aldıkları madeni yağları ayrıca işleme ya da karışıma tabi tutmadıkları yönünde beyanda bulunulduğu,

bu durumda Özel Tüketim Vergisi Kanunu'na ekli (I) sayılı listedeki malın düşük tutarlı vergiye tabi bir mal olarak satın alınarak daha yüksek tutarda vergiye tabi bir mal olarak kullanıldığı sonucuna varıldığından tarh edilen özel tüketim vergisine ilişkin olarak kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Alışlarının gerçek olup olmadığı hususunda araştırma yapılmaksızın eksik incelemeye dayalı olarak düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden tesis edilen işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.