Danıştay 7. Daire E.2016/1894 K.2021/2186

Dava konusu istem: İthal ettiği şarapların toptan satışı işiyle iştigal eden davacının işyerinde gerçekleştirilen fiili envanter ile yapılan kaydi envanter arasındaki farkın belgesiz mal alımından kaynaklandığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporlarına istinaden, 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 9. maddesinin 2. fıkrası ile 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu’nun 4/3. maddesi uyarınca 2012 yılının Aralık dönemine ilişkin re'sen tarh edilen özel tüketim ve katma değer vergileri ile vergi ziyaı ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dosyanın incelenmesinden, Mahkemece envanter farkının tespitine yönelik olarak denetim elemanlarınca gerçekleştirilen 29/12/2008 tarihli fiili envater çalışmasındaki tespitler ile vergi inceleme elemanının kaydi envanter çalışmasına yönelik tespitlerin değerlendirilmesi suretiyle, dönem sonu stok miktarlarından kaynaklanan farklılık tespit edilerek belgesiz alış tutarının toplam 16.490,60-TL olarak hesaplandığı, %63,3 özel tüketim vergisi oranı üzerinden ödenmesi gereken özel tüketim vergisi tutarının da 10.438,55-TL olması gerektiğinin tespit edildiği,

bu nedenle davacı adına cezalı olarak tarh edilen 10.523,78-TL özel tüketim vergisinin 10.438,55-TL'lik kısmında ve katma değer vergisi yönünden de bu hesaplamayla tespit edilen matraha isabet eden kısmında hukuka aykırılık; fazlaya ilişkin kısmında ise hukuka uyarlık görülmediği; öte yandan, özel usulsüzlük cezası kesilmesini öngören ve bu cezanın kesilmesine ilişkin koşulları düzenleyen yasa maddesinde belirtilen unsurların olayda gerçekleşmediği anlaşıldığından,

cezayı gerektiren fiilin tüm unsurları tamam olmadan failin cezalandırılamayacağı yolundaki genel ceza hukuku ilkesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasında da hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle, işlemlerin kısmen iptaline ve kısmen de davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergi inceleme raporlarına istinaden tesis edilen işlemlerin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü ve Yedinci Dairelerince 2575 sayılı Danıştay Kanunu'na, 3619 sayılı Kanunla eklenen Ek 1. madde hükmü uyarınca birlikte yapılan toplantıda, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın temyize konu hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

X-KARŞI OY

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3. maddesi vergi kanunlarının uygulanması ve ispat başlıklı olup, temel ilkeleri belirlemiştir. Buna göre; A) 2- vergi kanunları lafzı ve ruhu ile hüküm ifade eder lafzın açık olmadığı hallerde vergi kanunlarının hükümleri konuluşundaki maksat, hükümlerin kanunun yapısındaki yeri ve diğer maddelerle olan bağlantısı göz önünde tutularak uygulanır. Vergi yükümlüsü veya sorumlusunun Vergi Usul Kanunu'nda belirlenmiş kural ve esaslar çerçevesinde belge düzenlemeleri veya belge almaları zorunludur. Belge düzenine uymanın en önemli sonucu yapılan işlemlerin ispatlanması ve denetlenebilmesidir.

Vergi hukukunun belge (yazılılık) esasına dayanmasından dolayı gerçek ve tüzel kişilerin vergilendirme ile ilgili yapmış oldukları işlemlerle alakalı olarak belge düzenlemeleri ve belge almaları zorunludur. Hazırlanacak olan belge hem maddi içerik açısından hem de şekil açısından kanun hükümlerine uygun olmalıdır.

Bu bağlamda belge düzenine şekil ve içerik acısından uyulmaması idari para cezası ile cezalandırılarak kanun hükümlerinin uygulanmaması yaptırıma bağlanmış usulsüzlük ve özel usulsüzlük cezaları düzenlenmiştir.

Özel usulsüzlük cezasının düzenlediği 213 sayılı Kanun'un 353. maddesinde "....... verilmesi ve alınması icabeden fatura, gider pusulası, müstahsil makbuzu ile serbest meslek makbuzlarının verilmemesi, alınmaması, düzenlenen bu belgelerde gerçek meblağdan farklı meblağlara yer verilmesi" hallerinde özel usulsüzlük cezası kesilebileceği düzenlemiştir. Madde metni açık ve yalın olup yoruma mahal bırakmayacak niteliktedir.

Dava dosyasının incelenmesinden, davacının işyerinde gerçekleştirilen fiili envanter ile yapılan kaydi envanter arasındaki farkın belgesiz mal alımından kaynaklandığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporlarına istinaden dava konusu işlemlerin tesis edildiği, dolayısıyla 213 sayılı Kanun'un 353. maddesinin 1. fıkrasında sayılan fatura alınmama fiili somut olarak tespit edilmiş ve idari para cezasının unsurları gerçekleşmiş olup, bu fiilin karşılığı idari para cezası verilecektir.

Bu fiil 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun'da belirlenen "suç" tipinde olmadığından, suçlar için aranan suç unsurları kabahatler için aranmayacaktır. Bu bağlamda, verilen idari para cezası yasaya uygun olup, kararın temyize konu özel usulsüzlük cezasının iptaline ilişkin hüküm fıkrasının bozulması gerektiği oyu ile, kararın buna ilişkin kısmına katılmıyorum.