Danıştay 7. Daire E.2016/229 K.2020/5113

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 2009 yılının Ocak ilâ Aralık dönemlerine ilişkin özel tüketim vergisi beyannamelerinin elektronik ortamda süresi içerisinde verilmediğinden bahisle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Olayda, davacının,. Petrol Otomobil Ticaret Limited Şirketinden mal ve hizmet aldığının tespit edilmesi üzerine hakkında mükellefiyet kaydının açıldığı ve mükellefiyeti gerektirir durumun bulunup bulunmadığının belirlenmesi için davacının incelemeye sevk edildiği, ayrıca tarh zamanaşımına kısa süre kaldığından ilgili dönem matrahlarının takdiri için davacının takdir komisyonuna sevk edildiğinin anlaşıldığı,

davacının özel tüketim vergisine tabi faaliyetinin bulunup bulunmadığı hususu davacı hakkında yapılacak inceleme neticesinde belli olacağından uyuşmazlık konusu dönemlerde beyanname verme ve vergisel ödevleri yerine getirmesinin mümkün olmaması karşısında elektronik ortamda beyanname vermediğinden bahisle adına kesilen özel usulsüzlük cezalarında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemlerin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının 2009 yılı vergilendirme dönemlerine ilişkin özel tüketim vergisi beyannamelerini elektronik ortamda süresi içerisinde vermediğinden özel usulsüzlük cezalarının kesildiği, ceza kesmek için mükellefe yazılı bildirim yapılmasına gerek bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.