Danıştay 7. Daire E.2016/3530 K.2020/4721

Dava konusu istem: 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'na ekli (II) sayılı listenin 87.04 gümrük tarife pozisyonunda beyan edilerek vergisi ödenen aracın, 87.03 pozisyonunda yer alan araca dönüştürülmesi nedeniyle davacı adına, 2005 yılının Ocak dönemi için tahakkuk ettirilen vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisi ile gecikme faizinin tahsili için düzenlenen ödeme emrine konu vergi, ceza ve gecikme faizinin 5838 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un geçici 3. maddesi uyarınca kaldırılması istemiyle yapılan başvurunun reddine dair işlemin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 5838 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un geçici 3. maddesinde, 4760 sayılı Kanun'a ekli (II) sayılı listede yer alan ve 01/08/2002-21/7/2005 tarihleri arasında 87.03 GTİP numarasından özel tüketim vergisi beyan edilmesi gerekirken, 87.04 GTİP numarasından özel tüketim vergisi beyan edilen araçlarla ilgili olarak, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemler için özel tüketim vergisi tarhiyatı yapılmayacağı, daha önce yapılan tarhiyatlardan vazgeçileceği, tahakkuk eden tutarların terkin edileceğinin kurala bağlandığı,

2005 yılının Ocak dönemine ait uyuşmazlık konusu verginin de anılan hüküm kapsamına girdiği dikkate alındığında cezalı tarhiyatın terkin edilmesi gerekirken, davacının bu yöndeki başvurusunun reddine ilişkin işlemde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.