Danıştay 7. Daire E.2016/4021 K.2020/5172

Dava konusu istem: Davacı adına, bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası kapsamında takdir komisyonu kararına istinaden 2014 yılının Eylül dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Olayda, davacının kaçak sigara yakalanan araçta bulunmamasına karşın, … plakalı aracı kullandığı, bu aracında kaçak sigaraların yakalandığı ve davacı tarafından kiralanan araca öncülük ettiği, bu hususunun, kaçak sigaraların yer aldığı diğer aracı kullanan … tarafından da ikrar edildiği, kaldı ki, davacının kullandığı araçta yapılan aramada kiralan araç için alınan akaryakıt fişleri ile yine bu araca ait yedek lastiğin bulunduğu,

bu bakımdan, davacı tarafından kiralanan araçta yakalanarak tutanak altına alınan kaçak sigaraların Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurulu tarafından düzenlenen "Değerlendirme Raporu" ile belirlenen emsal değeri ve takdir edilen matrah üzerinden davacı adına tarh edilen vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Adına yapılan vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisi tarhiyatının hukuka aykırı olduğu, kaçak sigaranın bulunduğu aracın kendisi tarafından kiralandığı ama suçun işlendiği esnada araçta bulunmadığı, kaçak sigaranın … tarafından yakalatıldığı, söz konusu olay ile ilgisinin bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.