Danıştay 7. Daire E.2016/4633 K.2020/5112

Dava konusu istem: Davacının özel tüketim vergisine tabi herhangi bir faaliyetinin bulunmadığından bahisle 2007 yılının Temmuz dönemi itibariyle özel tüketim vergisi mükellefiyet kaydının terkini istemiyle yaptığı başvurunun reddine dair işlemin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava dosyasının incelenmesinden; davacının 2007 yılının Temmuz döneminden itibaren solvent türevi ürün ithalatı ve özel tüketim vergisine tabi faaliyetinin bulunmadığından mükellefiyetinin kapatılması istemiyle muhtelif tarihlerde davalı idareye yaptığı başvuruların; mükellefin vermiş olduğu özel tüketim vergisi beyannamelerinin incelenmesi neticesinde 12.150 kg stoğunun bulunduğundan bahisle reddedildiği,14 seri nolu Tebliğ'de mükelleflerin özel tüketim vergisine tabi işlemleri bulunmaması halinde mükellefiyetlerinin terkin edilmesini isteyebileceklerinin düzenlendiği,

davalı idarenin, davacı nezdinde herhangi bir yoklama ve stokla ilgili bir inceleme yapmadan, beyannamelerin incelenmesi suretiyle işlem tesis ettiği, stokta mal bulunmasının ticari faaliyete son verilmesine engel olmadığının anlaşılması karşısında dava konusu işlemde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının özel tüketim vergisi mükellefiyetinin kapatılmasına ilişkin muhtelif tarihlerde başvurularda bulunduğu, mükellefin özel tüketim vergisine tabi eşyanın 12.150 kg stoğunun bulunduğunun tespit edildiği bu nedenle mükellefiyetinin kapatılmadığı, işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.