Danıştay 7. Daire E.2016/7486 K.2021/609

Dava konusu istem: Davacı adına, POS cihazıyla tefecilik faaliyetinde bulunduğunun tespit edildiğinden bahisle, takdir komisyonu kararı uyarınca 2013 yılının Aralık dönemi için re'sen tarh edilen banka ve sigorta muameleleri vergisi ile kesilen vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda, davacının pos hasılatının bir kısmının gerçek mal satışları karşılığı kredi kartıyla yapılan tahsilata ilişkin olabileceği, bu nedenle pos tefecilik hasılatının net bir şekilde tespit edilememesi nedeniyle banka ve sigorta muameleleri vergisi matrahının takdir komisyonu tarafından takdir edilmesi gerektiğinin belirtilmesi üzerine,

takdir komisyonunca yasayla tanınan inceleme ve araştırma yetkileri kullanılarak gerçek satışları karşılığında kredi kartıyla yaptığı tahsilatların tutarı konusunda somut bir tespit yapılmadan, kuyumculuk, toptan konfeksiyon ticareti ve oto kiralama faaliyetinde bulunan davacının pos cihazıyla yapılan satış tutarından, yalnızca oto kiralama faaliyeti nedeniyle kredi kartıyla yapılan ödeme tutarı düşülerek belirlenen matrah üzerinden yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Hakkında düzenlenen vergi tekniği raporuyla, davacının tefecilik faaliyetinde bulunduğunun tespit edildiği, takdir komisyonunca takdir edilen matrah üzerinden yapılan tarhiyatın hukuka uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.