Danıştay 7. Daire E.2016/7902 K.2020/4071

Dava konusu istem: Davacı hakkında POS cihazını kullanmak suretiyle ikrazatçılık yaptığının tespit edildiğinden bahisle 2010 yılı Ocak ila Aralık dönemi için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının ve vergi mükellefiyetinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi tekniği raporundaki tespitler ve dosya kapsamının değerlendirilmesinden; davacı ile aralarında husumet olduğuna ya da kendi aralarında birlikte hareket ettiklerine dair hiçbir emare bulunmayan ve aksi yönde de davacı tarafından bir iddia ileri sürülmeyen 18 kişinin aynı mahiyette vermiş oldukları beyanları dikkate alındığında ikrazatçılık faaliyetinde bulunulduğu sonucuna varıldığından banka ve sigorta muameleleri vergisi yönünden tesis edilen mükellefiyet işleminde hukuka aykırılık bulunmadığı,

özel usulsüzlük cezalarının ise, geçmişe dönük olarak mükellefiyet tesisi mümkün olmakla birlikte 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'ndan doğan yükümlülüklerin ancak mükellefiyet tesisi ile ve bu hususun bildiriminden itibaren başlayacağı, henüz mükellef olunmayan dönemler için elektronik ortamda beyanname verilmesinin beklenemeyeceği gerekçesiyle iptaline, vergi mükellefiyeti yönünden de kısmen davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

İkrazatçılık faaliyetinin bulunmadığı, ticari işlemlerin gerçek olduğu, hasılatın %8'ine denk gelen ifadelerin genele teşmil edildiği, varsayıma dayalı olarak tesis edilen işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'ÜN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın temyize konu redde ilişkin hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.