Danıştay 7. Daire E.2017/223 K.2021/2273

Dava konusu istem: 2011 ve 2012 takvim yılları hesap ve işlemleri üzerinde yapılan kaydi envanter sonunda belgesiz akaryakıt alındığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 4. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 2014 yılının Haziran (2.) dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ile tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle kesilen bir kat vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Olayda, vergi inceleme raporlarında; kg cinsinden alınan LPG'nin litreye çevrilmesi sırasında kesafet oranındaki farklılıkların göz önüne alınmadığı; motorin bakımından ise, stok farklılıklarının toplam alış ve satış içerisinde çok cüzi oranda kaldığı, ısıya bağlı genleşmeden dolayı oluşan fazlalıkların inceleme aşamasında stok fazlalığı ve eksikliği hesaplanmasında dikkate alınmadığı, ayrıca Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu, Bilim ve Sanayi Bakanlığı ya da Maliye Bakanlığı denetim elemanları tarafından yapılmış herhangi bir tespitin de bulunmadığı,

dağıtıcı firma dışında başka bir yerden akaryakıt ikmali yapıldığına ilişkin olarak da somut bir bilgi ve belge olmadan, akaryakıtta oluşması muhtemel olan açıklanan hususlar nazara alınmadan, davacının tüm iddialarını karşılayacak şekilde kapsamlı bir araştırma yapılmaksızın, hesaplanan fark üzerinden yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davaya konu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kaydi envanter sonucunda satın alınan ürün için fatura alınmadığı somut olarak vergi inceleme raporuyla ortaya konulduğundan, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.