Danıştay 7. Daire E.2018/4287 K.2022/773

Dava konusu istem: Davacı adına 2013 ilâ 2016 yıllarında tescilli muhtelif tarih ve sayılı 10 adet beyanname muhteviyatı ikincil işlem görmüş ürünlerin katma değer vergisine tabi olduğundan bahisle tahakkuk ettirilen katma değer vergisi üzerinden hesaplanarak karara bağlanan para cezasına vaki itirazın reddine dair işlemin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: .... Vergi Mahkemesinin ...tarih ve E:..., K:...sayılı kararıyla, dava konusu para cezası kararının dayanağı ek tahakkuk işleminin Mahkemelerinin ...tarih ve E:..., K:...sayılı kararıyla iptaline karar verildiği, bu durumda, dayanağı kalmayan para cezası kararında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dahilde işleme izin belgesi kapsamında ikincil işlem görmüş ürün olan hurda cinsi eşyaların yeniden üretimde kullanılmaları durumunda 3065 sayılı Kanun'un 17. maddesinin 4. fıkrasının (g) bendinde yer alan istisna kapsamında değerlendirilemeyeceği, davacı tarafından ortaya çıkan ikincil işlem görmüş ürünlerin yeniden üretime sokulmayarak, doğrudan satıldığına ilişkin herhangi bir belge sunulmadığından tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.