Danıştay 7. Daire E.2018/5232 K.2020/4300

Dava konusu istem: Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuyla, Türkiye'de ikamet etmeyen yolculara özel fatura düzenlenmesi suretiyle yapılan teslimlerin ihracat istisnası kapsamında olmamasına karşın yurt içinde yapılan söz konusu teslimler nedeniyle özel tüketim vergisi beyan edilmediğinden bahisle, 2005 yılının Haziran dönemi için re'sen salınan özel tüketim vergisine ve tekerrür hükümlerinin uygulanması suretiyle kesilen vergi zıyaı cezasına dair işlemin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine, olayda, Türkiye'de ikamet etmeyen yabancı uyruklu kişilere özel fatura düzenlenmesi suretiyle yurt içinde yapılan eşya teslimi, ihraç kaydıyla yapılan teslim olmadığı gibi, bu eşyanın yurt dışındaki bir müşteriye teslim edilmediğinin de sabit olduğu, dolayısıyla söz konusu eşyanın yolcu beraberinde yurt dışına çıkarılmış olması 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu kapsamında ihracat sayılamayacağından, tesis edilen işlemde isabetsizlik görülmediği, davaya konu vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle arttırılan kısmı yönünden ise;

dosyaya sunulan ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına dayanak olarak gösterilen bilgi ve belgelerden, davaya konu vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle artırılmasının dayanağı olarak gösterilen ihbarnamenin 04/06/2010 tarihinde tebliğ edildiği ve kesinleştiği, bu durumda tekerrür hükümlerinin uygulanması için yasal şartların oluşmadığından davaya konu vergi ziyaı cezasına tekerrür hükümlerinin uygulanmasında yasal isabet görülmediği gerekçesiyle işlemin kısmen iptaline, kısmen de davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 339. maddesi uyarınca vergi ziyaı cezasının artırılarak kesilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın temyize konu hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.