Danıştay 7. Daire E.2019/3370 K.2021/3538

Dava konusu istem: Madeni yağ ve müstahzarları imalatı faaliyetinde bulunan davacı tarafından, 2014 yılının Ağustos ve Eylül dönemlerinde 3824.90.35.00.00 GTİP'deki "paslanmayı önleyici müstahzar" üretiminde kullanılan baz yağ miktarına karşılık gelen özel tüketim vergisinin mahsuben iade edilmesi istemiyle yapılan başvurunun reddine ilişkin işleminin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararına uymak suretiyle yapılan inceleme sonucunda, olayda, dava konusu dönemde imalatta kullandığı baz yağ için özel tüketim vergisini ödeyerek on iki ay içinde (I) sayılı listede yer almayan "paslanmayı önleyici müstahzar" imalinde kullanıldığına ilişkin sanayi sicil belgesi, gümrük beyannameleri, fiili tüketim belgesi ve ilgili diğer belgeleri süresinde ibraz ederek iade/mahsup talebinde bulunduğu anlaşılan davacının talebinin, mahsuba konu ettiği emtiaların akaryakıtlara karıştırılabilen veya akaryakıt olarak kullanılabilecek türden olduğu yönünde somut ve geçerli bir tespit yapılmaksızın,

5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'nun 2.maddesinde yer alan tanımdan hareketle akaryakıtlara karıştırılabilen veya akaryakıt olarak kullanılabilen emtia olduğu kabul edilerek tesis edilen istemin reddi yolundaki işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının imal ettiği mamulün 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu’nun 2. maddesinde ifade edilen akaryakıtlara karıştırılabilecek veya akaryakıt olarak kullanılabilecek nitelikte olduğuna dair Gelir İdaresi Başkanlığının görüşleri uyarınca tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.