Danıştay 7. Daire E.2019/3916 K.2022/4849

Dava konusu istem: Davacı adına 2017 yılına ait muhtelif vergi borçlarının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacının ödeme emrine konu vergiler için 09/02/2017, 27/03/2017, 07/04/2017 ve 12/06/2017 tarihlerinde özel tüketim vergisi alacağından mahsuben iade talebinde bulunduğu, başvurunun hammadde temin tarihini takip eden 12 aylık sürede iade talep edilmemesi üzerine iadenin yapılamayacağından bahisle mahsubu talep edilen vergilerin gecikme zammı ile ödenmesi gerektiği, aksi halde 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre tahsil edileceği belirtilerek 30/10/2017 tarihinde reddi üzerine,

davacı tarafından 17/11/2017 tarihinde düzeltme dilekçesi verilmesine karşın, davalı idarece herhangi bir inceleme yapılmayarak 15/12/2017 tarihli dava konusu ödeme emrinin düzenlendiği, 25 Seri No'lu Özel Tüketim Vergisi Genel Tebliği hükümlerine göre davacı tarafından verilen düzeltme beyanı ve eklerinin incelenerek mahsuben iade talebinin değerlendirilmesi icap ettiğinden, ödeme emrinin 2017 yılının Ocak, Mart ve Mayıs dönemlerine ait özel tüketim vergisi, Şubat dönemine ait mahsubu talep edilen katma değer vergisine ilişkin kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı;

davacı tarafından 15/12/2017 tarihinde banka kanalıyla ödendiği halde bankacılık sistemi gereği ödenen tutarın emanet hesabına alınarak davalı idare hesabına 19/12/2017 tarihi itibarıyla aktarıldığı, ödeme emrinin düzenleme tarihi olan 15/12/2017 tarihi itibarıyla davalı kurum hesaplarına intikal eden bir bedelin bulunmaması sebebiyle ödeme emri düzenlenmişse de;

amme borcunu banka kanalıyla davalı idare hesaplarına göndererek yasal sorumluluğunu ifa eden davacı adına düzenlenen ödeme emrinin 2017 yılının Haziran ve Temmuz dönemlerine ait özel tüketim vergisi ile Ağustos ve Eylül dönemlerine ait damga vergisi ve özel tüketim vergisi tevkifatına ilişkin kısmında da hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davaya konu ödeme emrinin; 30/10/2017 tarihli yazı ile mahsuben iade talebi reddedilen vergiye ilişkin kısmında temin edilen hammaddenin 12 aylık süre içerisinde imalatta kullanılmadığı, bu sebeple alacağa ilişkin dönemlerde iade yapılmayarak amme alacağı için ödeme emri düzenlenmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı, 15/12/2017 tarihinde banka kanalıyla ödendiği halde bankacılık sistemi gereği ilgili tutar emanet hesabına alınarak Vergi Dairesi Başkanlığı hesabına 19/12/2017 tarihi itibarıyla aktarıldığından ödeme emrinin düzenlendiği tarihte henüz ödenmemiş kabul edilmesi gereken vergi borcuna ilişkin kısmında da hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.